Image Slider

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ilustracje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ilustracje. Pokaż wszystkie posty

Tajne komplety #5

6.11.2016

W ostatnim tygodniu kursu ilustracji pochylaliśmy się nad okładką. Niby łatwa sprawa skoro człowiek spędził już cztery tygodnie dziergając wnętrze, prawda? No właśnie. A wczoraj wieczorem pulpit mojego komputera wyglądał mniej więcej tak:

Wybor okładek dla Ada Lovelace and the number crunching machine

Oszaleć można! Choć przyznam Wam lubię to szaleństwo cyzelowania, przesuwanie pikseli, dobieranie czcionek, testowanie kolorów, dopasowywanie grafiki. Fascynuje mnie też fakt, że nie ma w tym biznesie jednej dobrej odpowiedzi, a jej lepszość może zależeć od tak błahych przyczyn jak kraj docelowy książki (w Finlandii podobno nie lubią kwadratowych formatów) albo preferencje kolorystyczne narodu (podobno na Wyspach nomen omen zielone okładki sprzedają się nader źle). Ale wracając do meritum, wyprodukowałam ostatecznie dwie obwoluty:

Okładka - Wielki Krok Ady Lovelace

oraz:

Okładka Ada Lovelace z Kurą

Z obydwu jestem równie zadowolona.
Myślę też sobie, czy nie pysznie byłoby zrobić taką serię "Cool girls of science"?

ALE! Zdecydowanym gwoździem programu jest w tym kursie środowy przegląd prac domowych z zeszłego tygodnia. Organizatorki w godzinnym filmie omawiają wybrane, najlepsze prace. Podpowiadają co, można zmienić, na co zwrócić uwagę. System, który niekoniecznie lubię, bo wybrańców jest tyko garstka, a cała reszta - płacz, zgrzytanie zębów, zdeptane ego i zwątpienie w pełnym rozkwicie. Nie jest łatwo dopasować krytykę pracy cudzej, do pracy własnej i wyciągnąć wnioski - a do tego konstruktywne. Zwłaszcza z wewnętrzną prymuską na wolnym wybiegu. W związku z tym, środy były dniami emocjonalnej karuzeli. Po pierwszych dwóch przejażdżkach, gdy osmagana samokrytyką otarłam się o wewnętrzną glebę, stwierdziłam, że nie ma co się zamęczać. Wszak grunt to się na Olimp wspinać a nie na nim siedzieć.

I tak, ta-da-m! W zeszłym tygodniu wymieniono me nazwisko w panteonie. Za Adziną rozkładówkę. Niezbadane są wyroki, aczkolwiek nawet i mojemu ego erekcja czasem służy.

C.d. już nie nastąpi. To już koniec kursu. Chlip!
Ale! Za tydzień będzie bonus.
Bądźcie uważni.

Poprzednie lekcje znajdą Państwo tutaj:
°° Lekcja pierwsza - główny bohater °°
°° Lekcja druga - emocje twarzy °°
°° Lekcja trzecia - pozy °°
°° Lekcja czwarta - rozkładówka °°

Tajne komplety #4

30.10.2016


Pochłonęły mnie tajne komplety wraz z butami i sercem. Im dalej, tym fajniej. Mam wrażenie, że przez pierwsze trzy tygodnie brałam rozbieg, żeby teraz skoczyć w przepaść i przez chwilę sobie polatać. Strasznie mi dobrze, Narodzie Drogi.

Scenografia i tła - to hasła minionego tygodnia. Najpierw, dla rozgrzewki i dla przechytrzenia wątpiącego mózgu, rysowaliśmy drobiazgi, nikomu niepotrzebne akcesoria natury, też urbanistycznej:

W wersji detalicznej do obejrzenia > TUTAJ <


A wszystko po to, by w głównej pracy domowej wydziergać rozkładówkę do wybranego paragrafu. Ale, prrrrrr! Nie żeby tak od razu za kredki i wio! Najpierw trzeba było sobie dany paragraf rozpisać na co najmniej trzy wariacje wizualne. A potem wybrać jedną i wydziergać ją w detalu. Wydziergałam dwie, bo kto bogatemu zabroni?!

Jedną z tekstem i "winietkami" (to te małe obrazko-sceny po prawej):


(powidok detaliczny)



A drugą (i tą też wysłałam do oceny prowadzącym, bo dostarczyć można tylko jedną) bardziej wizualną, bo stwierdziłam za Hanną Krall, że nie ma co ludziom zawracać głowy zbędnymi słowami. Tniemy po całości. Voilà:


(powidok detaliczny)

No i jak?

C.d. nastąpi za tydzień, ale będzie to już ostatni odcinek.
Trochę mi z tego powodu smutno.

Poprzednie lekcje znajdą Państwo tutaj:
°° Lekcja pierwsza - główny bohater °°
°° Lekcja druga - emocje twarzy °°
°° Lekcja trzecia - pozy °°

Tajne komplety #3

23.10.2016
Illustrating Children's Books Course

 Oh Boy! - wzdychają anglojęzyczni uczestnicy mojego kursu (czyli wszyscy).
Co to był za tydzień!

Już byłam na K2 z pięknym widokiem na karierę ilustratora i wyżyny artystycznego spełnienia, gdy potknęłam się i zleciałam w rzeczywistość tak banalną, jak zdanie "Do cholery, jak narysować rękę?!". I już już chciałam rzucić to wszystko w ciemną i zimną cholerę, ale wyobraźnia mi przyszła z odsieczą. Państwo sobie imaginują: Bebe chodzi do biura, projektuje wystawy, po godzinach odsiaduje swoje na placach zabaw, czyta czasem jakąś książkę, gotuje obiady. Nie pisze zaś, a nad wszystko nie rysuje. Zwłaszcza żadnej z siedmiu książek, które ma w głowie, a częściowo i na papierze. No niby nie takie straszne, ale jakby gulą w gardle trochę jednak mi staje. Dołożyłam sobie zatem jeszcze prawym sierpowym patosu kładąc się na łożu śmierci (tę czynność nomen omen życiową potrafię sobie wyobrazić tylko horyzontalnie). Więc leżę tak i żałuję jednego, zupełnie przeciwko trendom o niedoczasie z rodziną i nadmiarze pracy: Że nie rysowałam więcej, zwłaszcza książek.

Koło ratunkowe rzuciło też mi wirtualne  grono gospodyń miejskich, któremu mam zaszczyt przynależeć (Wy wiecie, że Was lovam, c'nie?!). Poluzuj warkoczyki mówią. E k s p e r y m e n t u j.  Pozostań przy tym. Ale nade wszystko: Wyrób dupogodziny i rysuj babo, rysuj!

Wzięłam sobie do serca.

I oto proszę państwa kolejna (r)ewolucja Ady Lovelace, czyli praca domowa numer trzy, na temat: "Pozy, czyli bohater główny w ruchu". Państwo obejrzą:



Poniosło mnie trochę, przyznam. Na tyle, że tych piętnaście póz wybrać musiałam z kilkudziesięciu, a i tak było mi mało. Macie ulubioną?

Ale ale! Był jeszcze bonus! Dla prymusów, dodatkowa praca domowa pt.: "Bohaterowie drugiego planu". Owszem, wykonałam (dowodząc tym samym, że jednak wewnętrzna prymuska się czasem na coś przydaje):


Matka Ady, pani Milbanke musiała zapewne żyć z takim wyrazem twarzy.

C.d. nastąpi za tydzień.

Poprzednie lekcje znajdą Państwo tutaj:
°° Lekcja pierwsza - główny bohater °°
°° Lekcja druga - emocje twarzy °°


Tajne Komplety #2

16.10.2016
https://makeartthatsells.com/courses/illustrating-childrens-book/

W tym tygodniu w mojej szkole tematem przewodnim były rozterki duszy - jak się okazało cała tęcza rozterek.
Od euforii [też że moja Ada jest taka fajowa]:



Poprzez smutek [też bo na środowym przeglądzie prac domowych moje nie otrzymały gwiazdki (Kaczko! Sacreble! Kwiecie ocen nawet i tu dotarło!)]:



Na spadających na dywan żuchwach skończywszy [też na wizję, że przecież mogę! no MOGĘ inaczej]:


Na koniec kazano nam zebrać to wszystko w całość, zamieszać w kociołku i wyczarować diagram emocjonalny głównej postaci wybranej opowieści - co w zamyśle miało być też metaforą kolejki górskiej uczuć aspirującego artysty. Moja Ada L. w bonusie dostała też "total makeover" - Heidi Klum i Tyra Banks byłyby dumne. Rzuciłam w otchłań czernią konturów, ukradłam Grudce kredki, poluzowałam sobie warkoczyki i popłynęłam na obrzeża mórz znanych (bo na te zupełnie nieznane jeszcze mi nie starczyło odwagi). Zatem praca domowa wygląda dzisiaj tak:




C.d. nastąpi za tydzień.
 Pracę domową nr #1 a tym samym Adę przed metamorfozą można obejrzeć >TUTAJ<


p.s. Dopytujących w kuluarach zapewniam, że pastujemy już z podłogi i dziergamy najnowszy sztandar Robótki 2016 (tzn. woźna, bo Kaczka Kierowniczka ślęczy nad przemową otwarcia). Przecięcia wstęgi - PO RAZ SIÓDMY!!! - spodziewać się można w połowie listopada, co najpewniej ogłaszać będziemy TU.


Tajne Komplety #1

9.10.2016
https://makeartthatsells.com/courses/illustrating-childrens-book/

 Pozazdrościłam Kaczce i poszłam do szkoły drogi Narodzie. W przeciwieństwie do przedstawicielki drobiu świetnie się bawię. Jest nas w klasie jakieś dwieście osób. Codziennie rzucamy się w biel kartki i próbujemy pływać w tematach mniej lub bardziej sexy (co można podejrzeć na InstaBebeGramie, gdzie się bezwstydnie obnażam, czyli pozwalam zaglądać przez ramię w połowie roboty, nawet jak rysuję tematy mi tak obce, jak na przykład buty). I tak przez kolejne pięć tygodni, jeśli mi nerwów i Malibu nie zabraknie. 

Na warsztacie mam tekst o fenomenalnej Adzie Lovelace - pionierce w programowaniu komputerowym, którą to będę uwieczniać w formacie ilustracji książkowej dla dzieci. Proszę trzymać kciuki, a przynajmniej mieć nade mną litość. Poniżej co-niedzielna praca domowa, czyli pierwsze studium Ady L.
A tu Ada i jej obydwa starsze ja. Ada jako trzynastolatka bardzo chciała latać, stąd odpowiednie akcesoria. Mam też wrażenie, że gdyby mogła byłaby jedną z tych kobiet, które potrafią wyczarować misterny kok za pomocą ołówka.


C.d. nastąpi za tydzień.

p.s. Uczestników njuslettera uprasza się o zarezerwowanie sobie w najbliższym tygodniu kilku minut. Kolejny sekretnik już się dzierga!

Selfie z Syrenką

24.07.2016
Przyszły dobre wieści z Warszawy. Znalazł się sponsor, dzięki któremu druga ławka z tekstem Magdy Kiełbowicz i moimi ilustracjami stanęła w stolicy. Pod Centrum handlowym Arkadia do września można sobie posiedzieć z Syrenką Warszawską, potrzymać ją za rękę, ba! na kolanach też jej można usiąść. Mniejszym ludziom można nawet strzelić fotę z panoramą Warszawy (zajrzyjcie za oparcie - nie bójcie się wejść na trawnik). A w przypływie szaleństwa przysłać mi nawet mailem - marzy mi się galeria z waszymi zdjęciami na moich zaczytanych ławkach...zwłaszcza, że sama prawdopodobnie ich na żywo nie zobaczę.

Tu Syrenka z jakże na czasie akcentem narodowym:

Foto: (niezastąpiona i wszechobecna) Zosia Gasik
I jeszcze kilka zbliżeń (i jak tu nie kochać Zosi, która mimo Planety z kosmitą na orbicie i Pierworodnym uczepionym do nogi, robi takie fajne rzeczy. A na jej blogu Like the way you look - spoilers! - można się czasem dopatrzeć Grudki i nie dowierzać, że już taka duża):

Foto: Zosia Gasik

Foto: Zosia Gasik

Foto: Zosia Gasik

Foto: Zosia Gasik

Gdyby ktoś chciał obejrzeć wszystkie Zaczytane Ławki, tu mapka z koordynatami: http://zaczytani.org/portfolio/spacerek-szlakiem-literackim-w-warszawie/

Domek

1.07.2016

Plakat 50x70cm na papierze afiszowym (120g) bardzo matowym

Tadam!

Oto dom z życia Biskwita. Kaczka na pudełku kredek zapisała mi specyfikacje: ma być lodziarnia, Barbie school, bębenki, przedszkole, pies, kawiarnia, dentysta i super bohaterowie. Słowem: to co Biskwity lubią najbardziej. Smagana wiatrami rzeczywistości innych projektów skończyłam to dzieło po godzinach, nie jak przewidywałyśmy w grudniu na urodziny solenizantki, ale dokładnie pół roku później. Niech zacytuję klasyka: Oto budowla "dla cierpliwych" ;) Solenizantka łaskawie przymrużyła oko na obsuwkę czasową. Uf!

Gdyby Drogie Społeczeństwo zapragnęło na swej pustej ścianie wieżowca z takim wnętrzem - niech przesyła sygnały dymne mailem. Posiadam jeszcze 5 sztuk. I kuszę.

A gdyby komuś uwidziło się zupełnie inne wnętrze... no cóż - fundamenty już postawione, ołówki zaostrzone - mogę te okna wypełnić zgodnie z Waszym widzimisię. Zapraszam! Nawet z najbardziej ułańską fantazją. Tędy: bebeluszek[małpa]gmail.com

Zadowolona klientka rekomenduje:

"Gdzie jest Stefano Biskwicie?"

A tu widok detaliczny:

Dokładnie tyle kulek zjadłam dzisiaj we Wsi Dużej na cześć nadchodzącego weekendu.
Miłego i Wam!




Zrobione jest lepsze

13.06.2016




Zrobiłam sobie makatkę, na pulpit.
Jeśli chcecie, bierzcie!
Na pohybel wewnętrznym prymuskom!

Tymczasem Mama Bebeluszka, aka Crazy babcia, wyjechała.
Wszystko wróciło do normy, ergo zapanował chaos.
 I znów nie wiadomo jaki kolor miały pierwotnie kafelki w kuchni.

Wiewiór też wyjechał. W delegację. Kurdebele!
Powiedział mi przed wyjściem, że jeśli będzie źle, mogę pojechać do warsztatu i zapłakać gorzko na dywaniku jego szefa. Pomyślałam, że ekonomiczniej i zabawniej (dla mnie) będzie jednak pojechać do Kaczki.  Bilety już kupiłam! A co! Kaczka podobno chłodzi już baterię procentów w lodówce. Po tygodniu sam na sam z Grudką akrobatką, która z zadziwiająca konsekwencją studiuje siłę grawitacji na wyższych piętrach (chowajcie meblościanki!) - zalewanie robaka uznaję za wskazane.

Okazji do świętowania jest nawet kilka. Między innymi taka, że Kaczka ze Skorpionem doczekały się w końcu debiutu na papierze i występują proszę Społeczeństwa we wszystkich Empikach i księgarniach w Tryptyku z samym Tyrmandem! Po zielonym ich poznacie:




p.s. A Gdyby ktoś przypadkiem przechodził obok Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Niech przysiądzie. Tam bowiem stoi ławka ma i czeka na wasze pośladki!

Spotkajmy się na Warpasie!

23.05.2016
Fot. M.Kiełbowicz

Tadaaaam! Proszę państwa, już jest!
 
W stolycy w ramach akcji "Zaczytane ławki" można sobie usiąść na Warpasie i Kiełbowicz ;) Ba! Nawet wypić piwo wodę, zjeść kanapkę, popatrzeć w niebo i cyknąć selfie. I tak przez caaaałe lato! Na razie stoi pod Pałacem Kultury, a gdzie ostatecznie trafi - napiszę Wam w kolejnym odcinku.

Zanim trafiły na ławkę, moje liściasto-rysunkowe kolaże do tekstu Magdy Kiełbowicz ukazały się w Magazynie dla dzieci "Świerszczyk" we wrześniu 2013.

Fot. M.Kiełbowicz

Fot. M.Kiełbowicz

Fot. M.Kiełbowicz



p.s. Mam nadzieję, że to jasne. Czekam na fotoreportaże z Waszych rendezvous na ławce.

p.s.s. Proszę się nie przestraszyć jeśli w najbliższych dniach bebe-bloguś nagle zacznie się na waszych oczach obnażać i przepoczwarzać, gdy pojawią się kolejne wersje nowych banerów i nowe nieśmigane czcionki. Dokonuję skoku na główkę w głęboki basen zwany htmlem. Proszę trzymać kciuki!

Szydło z klatki

11.05.2016
Znawcy mojego curriculum wiedzą, że dawno temu (i bardzo prawda) studiowałam animację i parałam się filmem poklatkowym. Tak byłam jedną z tych, która zamiast seriali ogląda "Tango" Rybczyńskiego (Naród sobie obejrzy, jeśli nigdy nie widział, WSZAK to perełka polskiej kinematografii). Przedwczoraj Facebook opublikował emotikony autorstwa Serga Blocha, którego wielbię miłością zapewne nieodwzajemnioną. Ruchome emotikony to właściwie filmy poklatkowe w miniaturze. Popatrzyłam, zgłodniałam i nie mogłam dłużej czekać.

Zatem - fanfary i werble - proszę Społeczności oto mój coming out i debiut w jednym: pierwszy w życiu ruchomy gif! A że mi się ta technika szalenie podoba, jest szansa, że nomen omen ruch na tym blogu wzrośnie.




(...)
A teraz zwróćcie uwagę na prawo. W bocznej szpalcie będę umieszczać linki do kolejnych ilustratorskich aukcji na rzecz Ady. Miejcie to miejsce na oku, bo zapowiadają się naprawdę wspaniałe nazwiska....panteon, panteon (trzymam kciuki, żeby się ziścił). Rozbijajcie śmiało skarbonki, wyjmujcie zaskórniaki ze skarpet. Obecnie, do piątkowej północy, z młotkiem i zebrą pod pachą stoi moje tegoroczne odkrycie Susi Hammer (aka Zuzia Młotek). Mniam!

p.s. Wiosna w toku, lato za chwilę. Bloguś zapragnął zmian. Zmian fundamentalnych. Wiecie nowa koafiura, szafa i fura. Stan przepoczwarzania w motyla uznaję za rozpoczęty i ostrzegam Was Drodzy i Mili, że czasem może nie poznacie tego miejsca, czasem może być chaos, nawet armagedon, ale wstaniemy z tych popiołów z nowym obliczem. Najwyższy czas na nowe. Do wiosny 2017 myślę, że zdążymy. Howk!

Życzę sobie...

22.03.2016
...w poniższe uwierzyć:





Inspirowana przez Guru Jarecką (o tu!) musiałam, no musiałam ulepić sobie własne plakaciątko.

(...)
Z okazji moich 33 urodzin, pójdź Narodzie do kiosku.
I zakup sobie Beberazki za jedyne 5,20zł.
W ramach prezentu, dla siebie i dla mnie.
Najnowszy Magazyn dla dzieci Świerszczyk skrywa bowiem wydziergi, które tworzyłam jeszcze podczas bożonarodzeniowych zawieruch: http://www.swierszczyk.pl/pisankowo-zajaczkowo-i-swiatecznie-koniecznie.html

Wirtualna Bebe-Wystawa

6.03.2016
Wiejskie Koło Artystów Hobbistów zaprosiło mnie do udziału w wystawie. Zaproszenie przyjęłam, WSZAK trudno było odmówić, gdy członkowie koła wyskakiwali z propozycjami raz nad preclami w piekarni, raz między kartoflami a piwem w jedynym dostępnym sklepie, raz w kolejce na poczcie, która to wije się (kolejka nie poczta) rozgadanym tłumem codziennie między 10 a 12 - jedyne godziny otwarcia listowego przybytku. Wpisowym było domowe ciasto. Niewielka to cena za ten halny, którym mi dmuchnięto w skrzydła.

Niesiona falą radości, postanowiłam podzielić się też z Wami - Narodzie Urodziwy.
Jeśli nie Mahomet na wystawę, to Wystawa do Mahometa. Zatem zapraszam! Zaparzcie herbaty, kawy, polejcie sobie procentami. Zasiądźcie przed monitorami. Oto pierwsza wirtualna Bebe-Wystawa i szczęśliwa wystawowa dwunastka:

Tak wyglądało to na żywo. 12 najmniejszych obrazków całej ekspozycji,
Tu zwiedzający zatrzymywali się najdłużej.
Zapamiętać na przyszłość: Zamontować lupę oraz schodki dla najmłodszych.

A w detalu (dla lubujących się w szczególe kliknięcie powiększa jeszcze bardziej)...


 












Najczęściej zadawane pytanie: Ale jak Pani to robi!?
Nie mniej rzadkie pytanie: Czy sa to ilustracje do Małego Księcia?
Pytanie niemożliwe: Skąd bierze Pani pomysły na takie obrazki?!
Największe zaskoczenie: Pani to rysuje na kolanie? W drodze do pracy!? W takim razie życzę Pani jak najdłuższych dojazdów!
Jeśli Szanowny Naród też chce zadać pytanie, śmiało! Czasem nawet odpowiadam zgodnie z prawdą.

A w bonusie dla wszystkich Mahometów:

To sem ja!

A tu z menadżerką projektu i jej asystentem.
Jak zwykle, ręce bez kredek trochę się plączą.

Dziękuję, że przyszliście!
Do następnego razu!

Auto Post Signature

Auto Post  Signature